(This is a re-post, I accidentally removed the one on G+. I know, I'm getting old.)

Last night I deleted my FriendFeed account. Unlike any other social network, FriendFeed was a beloved one. I made many good friends over there. Nonetheless, it had to go. Now why would this matter to you?

I found that social networks as we know them can easily consume a lot of my time. I was almost an addict for many social networks: Twitter, 4sq, friendfeed, facebook to name just the worst offenders. Although privacy concern was the motif principal, precious and scarce hours I wasted shuffling pictures of party pics from nasty friends was what pushed the knife to the bone. Enough was enough. No more nasty party pix.

But the treatment didn't come soft and sweet. It's just as bad as the quit-smoking experience. Discipline was the key for me. I feel the urge to flick open the cellphone and tweet something that just happened or came to mind many times a day, but I resist. Nobody really gives a flying saucer about what I'm about to post anyway, and knowing this helps a bit.

Now the blog is different, because it started with an ego-centric narcissism. I don't expect any flying saucers here, most of the time, unless I'm replying someone. And it's what it is, a web log, diary of the captain obvious, on the web, no? As of today, LinkedIn and Google+ is what's left. Next-up, maybe Google Talk (and IM concept in general) is getting axed.

Oh, happy 2012 too. 2011 was bad, maybe this one will be better.

Folks,

I've got jobs for everyone. Plan to switch? Looking for a dream job? Get in touch with me, I'm sure we can get you something.

I'm looking for software engineers, system admins, test engineers, customer care/support specialists and a few similar positions at high and lower ranking profiles.

As usual with my job postings, I don't care about your diploma, military service status or your age. All I'm looking for is the ability to get the damn thing done with least noise and quickly.

I've been spending most of my time reading more books. I've never been a good writer, yet I have decided that the blog deserves a little bit more love.

I have deactivated all social networks except Google+ and Linkedin. Considering that Twitter was the most time consuming thing, I'm hoping that I'll have even more time to read and finally get back to blogging.

As a side effect, I won't be reachable through twitter and facebook and alike. I'm e-mail and phone only.

Hi, again.

Bu geciken yazıyı yazabilmek için yağmurluğu bagajdan çıkarıp bu sıcakta giydim :)

25 Haziran günü blogger arkadaşlarla birlikte Bi Büyük Fest'te eser miktarda Yeni Rakı, muhteşem bir manzara ve yağmur eşliğinde Gripin, Şevval Sam ve Emel Sayın izledik. İlk defa (belki de son defa) Emel Sayın'ı canlı izleme fırsatı buldum; söyleyecek pek birşey yok. Şevval Sam ayrıca harika bir insanmış, mütevaziliği güzelliğini ve yeteneğini gizlemeye yetmiyor.

Bizi harika şekilde ağırlayan ve yağmur başlar başlamaz herkese fotoğraftaki lacivert yağmurlukların dağıtılacağını bile öngören Yeni Rakı ekibine çok teşekkür ederim.

I was a very happy owner of a Renault Megane, but after putting about 135,000 kilometers and some recent problems (a diesel injector, front right axle, alternator belt) I paid about 10% of its value to fix, I decided it's time for a change.

Now, I had a budget of up to about 60,000 Turkish Liras (€30,000). I looked at many cars and I've built a spreadsheet of feature comparison like any engineer would do. My primary criteria:

• 2.0L or smaller diesel engine with an average fuel consumption of 7L/100km or less
• A boot of at least 400dm3 in volume
• Cruise control
• All electric windows
• Large and comfortable interior
• Extremely comfortable seats
• ESP

I don't care about exterior design; all that matters is what I interact with daily. What I'd love to have is:

• Xenon headlights
• Electrochromatic (auto-darkening) rear view mirror or a curtain on the rear window
• Parking sensor
• Automatic transmission
• Electric hybrid (there was none available)

I tested these cars:

• Opel Insignia 1.6 180hp stickshift Edition Elegance (a total disappointment)
• Citroen C5 1.6 HDI SX PK (great comfy car, weird steering wheel, very complex dashboard and controls, beautiful transmission)
• Peugeot 407 (kinda old but very nice overall, falls short on fuel consumption and replaced by ugly 508)
• Ford Mondeo Titanium 2.0 TDCI (very good handling and suspension, feels huge but not really comfy seats)
• Renault Laguna (I'll get back to it)

And I looked at many other cars including BMW 520d, Honda Accord, VW Passat, Skoda Superb, Audi A6, Seat Exeo, Volvo S60. Some of these were obviously beyond my budget, some failed my primary criteria.

A few friends suggested SUV models but I really don't want an inefficient gas guzzler so SUVs are out. Cross-overs like Nissan Qashqai, Audi Q5, Ford Kuga and BMW X1 are out too. I'm too humble to overlook other people.

I wanted to test drive a Renault Laguna. I did what you'd do and walked into a Renault dealer but they didn't have one because it was going to be replaced with Latitude model in next few months. After paying visits to many other dealers and receiving disappointing customer experience I decided to pull an emergency lever. I like Renault but as a prospective customer I didn’t like how they treated me, and I thought, maybe they don’t know about the problem. Imagine this: you walk into a dealer but nobody notices you, the car you probably will buy is on the website but no dealer has it, you leave your contact details to many dealers but they never call back, nobody knows when the successor Latitude will be available or what it will be like, showrooms and cars are not really clean, cars in showrooms are underequipped etc.

I called out to my friend Cem Batu from Proximity Istanbul and he got me in touch with Renault Turkey and I told them the story and they apologized for the inconvenience and something amazing happened: they got me a fairly equipped 2008 Laguna 1.5 dCi 110hp Dynamique stickshift for a weekend ride, which I enjoyed a lot. They also provided a Megane Sport-Tourer for a day just to cure my curiosity, but I was so upset with it I turned it back after a 10 minute ride and ran away with a cab. Bear with me for the bribery, but just to validate they took my criticism seriously I paid a couple more visits to dealers nearby and all I can say is that Renault has improved the overall experience significantly, they’re still far from perfect but better than many others.

While we're on customer experience, I have to explicitly mention the one Citroen creates. I was test driving a Citroen C5 10 minutes after I walked in the dealer, and I was very impressed with their informative and welcoming sales process. I could have bought one right away.

I’ll also mention Ford’s. It was terrible. Their Turkey website is downright ugly and useless. Their dealer showrooms are designed to sell crops not cars -- just plain dirty. Their salespeople are undertrained. Their pricing figures and feature packages are sad. Their financing options are good and that’s the only good thing about Ford’s customer experience.

The problem with Laguna was its unavailability, and that's what turned me to shop around the second hand market. I called my good friend Selçuk Bertan from Bimexcar and in just a week I was test driving the 2009 Laguna III 2.0 dCi Privilege I bought the day after. I either buy stuff from people I know or I get to know with people I buy stuff from. It was top of the line with every optional feature but satellite navigation (even my cell phone has it). I did some 5000km with it already and I'm very, very happy with these:

• The 150hp M9R engine puts out a torque of 340Nm/sec, takes the 1620kg me excluded giant to 100km/h in just 9.3 seconds and adds more oomph than enough to my daily commute. It's also fitted with a DPF.
• The 6-speed AJ0 automatic transmission is a smooth operator. It does exactly what I'd do if I was to shift it up or down, but it's quicker than me and gear changes are barely noticeable.
• Fuel consumption is, well, let's just say it's slightly better than the class average. With very careful driving I was able to get as good as 6.8lt/100km, but as I said to many of my friends, if you feed a lion you don’t worry about its food. I suspect it can be improved with a software change though.
• Handling (and also braking) is excellent, but for the educated driver who loves digging for details, Ford Mondeo is a tiny bit better in this area. The difference between Megane and Laguna is huge though.
• I can talk all day long about how comfortable all electric adjusted heated beige leather seats are. You sit "in"to seats unlike "on"to them like you do in a Volkswagen or a Ford. Seats are the most welcoming component of Laguna's interior.
• Keyless-go is by far the most useful feature. The keycard is in my wallet in my pocket, I walk in and it unlocks magically and I just push the start button to go -- without inserting any key. I stop the engine and walk out and it locks itself and folds up side mirrors. The relationship between the car and me was always hi and good-bye so far.
• Automatic bi-xenon headlights adapt beams to vehicle speed and direction to provide light at the point where my eyes are focused on the road. It's very natural.
• All glass electric roof and dual-zone climate control are nice to have.
• The parking brake is fully automatic but in case you want to control it, there’s a tiny little on/off button located at the armrest where you’d expect an ugly stick to occupy.
• The cabin is very quiet compared to other cars I tested even at speeds higher than 150km/h.

What I don’t like is:

• Fuel consumption could be better. If 2011 BMW 520d can do it, Renault can do it too.
• Curtains on dual window roof could be electric controlled too.
• No front parking sensor: I added a little scratch on my first day, the nose is huge! No proximity display for parking sensor. Apparently this is fixed on Latitude.
• Warranty period is just 2 years/100,000km. For comparison, Honda is 6 years/150,000km.
• Service intervals could be more stretch; Laguna wants to be serviced every 15,000km in Turkey. I’ve sent an e-mail to Renault about this and I’ll keep you posted.
• White Power-LEDs could be used for low-dipped lights, instead of yellow old little bulbs.
• It doesn’t drive itself. As Eric Schmidt of Google says, it’s a bug that cars were invented before computers.

Any questions about my tests or perceptions about other cars and Laguna, you know where to get me and you’re free to prove me wrong :-)

I’m very sad to write this, Davut passed away on Friday evening last week and lost the battle against the stomach cancer he was diagnosed with more than 3 years ago.

I received the news on Saturday morning and I was fortunate enought to attend the funeral in Manisa after a 5 hour drive. His family was devastated as you might expect.

I felt what’s going to happen in late August when he was transported to Istanbul with an ambulance from Manisa because his intestines stopped functioning. I told him to take a plane next time and abusing ambulances to avoid horrible Istanbul traffic is unethical when I visited him at the hospital. He looked like he’s going to pull it off.

Davut left detailed information about his last few years on his blog. He even wrote a book that will be printed soon. Both the blog and the book is in Turkish and a few volunteers with golden hearts are working on an English translation. He worked very hard. He was always like that.

Friends say that he suffered badly in the last week and was on a very high morphine dose.

There was a lot of grief and love in social networks and groups he was active in, but what gave me chills was his last tweet, asking me where I am. He was loved by many thousands of people.

He will be missed.

Bizim için her şeyin iyisini düşünen, planlayan ve uygulayan liberal demokratik kapitalizmin konfor ve rahat, mutluluk ve huzur içinde villalarına tıktığı sağlıklı ve güzel insanların can sıkıntısından patlayacakları yeni yüzyıl.

Eski çağlarda açlık ve esaret isyanlara sebep olurdu. Modern çağlarda milliyetçilik ve sosyalizm. Gelen dünyada ise can sıkıntısı.

Batı'da Hayat

Gündelik hayatlarında kanunlara aşırı bir hassasiyet, dikkat ve neredeyse hürmetle uyan insanlar asla özgür değillerdir; iyi yetiştirilmiş, terbiyeli, uslu ve saygılı çocuklara benzerler. Köle değillerdir doğrusu böyle çocuklar; sefil ve perişan da değillerdir; aptal veya enayi de diyemem onlara; huzurlu ve mutlu dahi olabilirler ama bir büyük kusurları vardır ki, hayat denilen bu olağanüstü macerada en çekilmez sakatlıktır: can sıkarlar.

Emre Yılmaz, Şeytan'ın Fısıldadıkları adlı kitaptan. Benim yaptığımı yapmayın, bu kitabı hayatınızla ilgili önemli kararlar verdikten sonraya bırakmayın.

Güncelleme: bir de şunu demiş...

Eski kahvehanelerle ilgili bir kitap okuyordum. Bu asrın başında İstanbul'da her mahallede özgürce afyon ve esrar içilebilen en az bir kahvehane varmış. Bugünlerin Amsterdam'ı gibi. İki binli yıllarda ise evde kedi beslemek bile yasaklanacak.

Dear friends,

I'm delighted to announce the results of our agreement with Telenity: we got acquired. Effective as of today, all Construia assets (products, source code, business plans and other intellectual property) are now owned, marketed and supported by Telenity. This is very good news, because we now have access to Telenity's existing global sales and support organization, not to mention their existing customer base all around the world, starving for mobile marketing oriented products and services.

By integrating our innovative approach to mobile marketing with Telenity's line of products, we strive to make meaning and help change the world to a better place for everyone.

I'd like to thank all our partners and existing customers for their continuous support. Rest assured that we'll do our very best to prevent any interruptions in our services throughout the short transition period. Eventually the brand Construia will be replaced by Telenity and our current website will point to a page in Telenity's website.

I joined Telenity team as Business Development Manager and Product Manager of Mobile Marketing products.. Although I'll still be overseeing the ongoing deployment projects of Construia products, in my new role I hope to bring more to the table soon, mostly in the mobile marketing business, which is already targeted with Construia product line.

As a side note, Telenity is exhibiting at the Mobile World Congress Hall 1-B51 in the beautiful city of Barcelona. I'll join our product management, sales and executive staff at the stand, please let me know if you'll stop by.

Yazageldiğim senaryolardandır. Bir trafik polisi bizi çevirecek, direksiyonda ben olacağım, bu soruyu soracak ve arka koltuktaki çakırkeyif arkadaş dibinde iki parmak kalmış Ege'nin yaş üzümlerinden yapılma 70'lik rakı şişesini uzatacak, "bu kadar kaldı abi içersen buyur" diyecek. Sonra ben boruya üfleyeceğim, olaylar gelişecek... Aslında kısmen yaşandı bu. Üfledim, 30 promil alkol ve 200 promil adrenalin çıktı, devam ettik.

Rakı'nın hayatımda çok büyük bir önemi yok; ancak musiki ve değerli insanlarla bir araya geldiğinde katalizör oluyor. Tabii bir kültürü var bu meretin, öyle vodka bira gibi dik kafaya gitsin şeklinde içmek makbul değil. Bu sebeple arka koltuktaki çakırkeyif arkadaş pratikte dayağı hakediyor, dibinde iki parmak kalmış rakı şişesini alelade uzattığı için. Onun doğrusu; hep birlikte arabadan inilir, bagaj açılır, mangal indirilir, hızlıca bir çilingir sofrası kurulur, arzu edenlere ikram edilir. Şişenin dibinde kalan iki parmaklık nimeti paylaşmaktır rakı; kadehe rakı koyarken gösterilen laborant hassasiyetidir. Bizi biz yapandır.

Bu bağlamda Yeni Rakı'nın Yeni İletişim Devi temalı kampanyasını çok beğendiğimi belirtmeden geçmeyeceğim. "Bluetooth yerine elini tut" kadar yaratıcı birşey görmeyeli biraz zaman olmuştu, pek güldük arkadaş arasında. Emeği geçen herkesi tebrik ediyorum.

Tanıyan arkadaşlar Boşnak olduğumu bilir. Bizim oralarda šljìvovica veya mürdüm eriğinden yapılma tekniği rakıya benzediği için rakija da derler; bu vesile ile siz değerli okuyucularımı kendisi ile tanıştırmak istiyorum:

Bu kadar andık, çok da eski olmayan bir fotoğrafı da paylaşmadan olmaz, sağlığınıza!

Dipnot: bir süredir sek içiyorum, fotoğraf yanıltmasın.

Another success in making sure that I'm invited: There was a blogger gathering, a tour actually, to the factory the car I currently drive was produced. Witnessing flat sheets of metal become the monster I spend some hours inside almost every day firsthand alone is a fascinating experience. That set aside, I had to be there, because Oyak-Renault Bursa factory is where the successor to our ride, Fluence (a 4-door saloon small family car), is going to be made.

Man, it is big. Wait, I mean it, really big:

3 weeks before the tour, in Frankfurt Motor Show, Renault announced their full line of electric vehicles. In case you didn't see it, here is a picture of the world's most complete line up of EVs (Concept electric versions of Fluence, Twizy, Kangoo and Zoe, respectively):

Now that the word is well out, and every little bit of information about the all new Fluence is available on the Google, I'm not going to post pictures here, but you can get to see them on my Public Picasa Gallery. Instead, I'll post main differences between the Megane II Sedan and Fluence. I'm yet to test drive the Fluence, please bear with me.

• Fluence is slightly longer than Megane, and again is a slightly lowered ride.
• Many of the in-cabin storage boxes are gone: front under-mat hidden boxes, front in-door boxes, wide but short box under rear window, and more. Storage under the arm rest is slightly smaller in Fluence, but (illuminated and refrigerated) glovebox is slightly larger.
• Diesel Particulate Filter (DPF) is standard for all diesel models now.
• They will start offering the Volkswagen-invented super efficient dual-clutch automatic (they call it DCT) gearbox starting from 2011. This is the simplest, yet the best idea I've seen in this area. CVT gearbox will also be available, no exact date of availability though.
• Fuel consumption is further improved, but your mileage may vary. You really can do better by improving your shifting times and avoiding unnecessary braking; but new hardware on Fluence helps a bit more too. DCT, for example, is a real good step forward. I hold the record in this area; I've done a bit more than 1300km on a single tank of diesel fuel (Megane has a 60lt tank).
• Driver seat provides a more comfortable (read: laid back) driving position, compared to Megane. Although it's a boring sedan, the seat makes you feel like you're driving a large sports car.
• Dashboard has more electronics: there's a small LCD display in the middle. I really like this electronics trend in all cars: I'd rather have a display in the middle of the steering wheel and ditch the dashboard altogether in favor of a better view. Maybe I'll do some sketches sometime.
• While we're on it, they have replaced the steering wheel with the one from Laguna. It's a weird shape you have to get used to, but it's okay. I think I liked the one in Renault Megane Coupe Concept much better, but you know, it's probably a concept for a reason.
• They offer integrated navigation as an option. Meh.
• Sunroof is still small. You can't get an all-glass roof yet.
• Fluence gets the upgraded air conditioner from Megane III.
• Overall quality is upgraded. More durable, better quality plastics are used. Particularly I like the little upgrades to doors: added softeners make a more stable sound when you slam a door.
• I don't give a flying kite about the upgraded music system. I honestly couldn't tell any difference from my stock-music-system Megane.
• Passenger cabin is a little bit more comfortable. Megane Sedan was a choice because I'm slightly tall, I don't feel comfortable when my knees are too close to anything. I like to be able to use backseats when I sit comfortable at the driver's seat, and that's what Megane provided. Fluence improves a bit, and there's more room for backseats now.

Overall, Fluence is a nice upgrade over my ride. It mimics some exterior features of Laguna, particularly the bonnet, which I like quite a bit. I'm slightly upset about the tail though -- they could have designed something better, I guess.

We were not allowed to take pictures of the production line, but I spotted this where the just-produced-rubber-meets-the-road. In case you don't know the car; it's Devrim, an icon of some sad history of Turkish car manufacturing industry.

What really would have made me wet my pants would be examining this baby firsthand, but unfortunately that didn't happen:

I'm really looking forward to learn any specific details about the zero-emission electric Fluence, and I'll be the #1 customer: I would have left my beloved Megane in Bursa and come back with the prototype Fluence ZE right away.

A bunch of thanks go to Cem Batu, Beliz Top and all the other friends from Proximity Istanbul, and congrats for the great idea of trying out an offline blog design event, and also for bearing with my tight-schedule on that Saturday morning. I'd really have preferred to join other fellow bloggers on the VIP bus, but I had to attend some other event I was invited as a speaker and thus had to rush-drive to the factory after the keynote. Fortunately, I arrived earlier than the rest of the crew and enjoyed a 30 minute privilege of meeting our hosts.

When it comes to hosting; Ertan Etike, Directeur de la Communication Oyak-Renault, also a Bosniak like myself, was an honour to meet in person, is among the best presentation speakers I met. Emre Demirel, Chef de Produit Fluence, whom I owe a few drinks handled a plethora of questions I was throwing at him all day long patiently and professionally. It was a pleasure to chat with him. I'd also like to thank all the people, names I unfortunately didn't have the chance to note down, working at the factory who spent considerable effort throughout our visit.

Last words guys, I'm closing: I'd also like to thank Uğur Günyüz of Kırmızı Kedi, the tireless and exceptionally good photographer, for all the hard work he has done.

There's more to blog about Renault's zero-emissions line, probably this week. Way too much has been changing rapidly in the last couple weeks, please bear with me until I settle everything down. Thanks for reading.

We the blogging people were at Turkcell Headquarters again, for the introduction of a few value adding services that are new to some people. I couldn't miss the chance, I love gatherings with fellow bloggers.

I will dump some of the interesting services along with my comments here, for the sake of discussion:

• Tam Nerede (Where Exactly): It allows you to track people or assets. This was on wheels for a long while for fleet-tracking, good to have it available for personal use. It's competitor Google Latitude is free of charge, on the go with Maps Mobile and slightly more accurate. It's obvious that financial success of this service largely depends on marketing investment.
• Mobil İlanlar (inaccurately, Location-based Mobile Ads): Imagine you have a flat you're renting in a certain area of the city. People can find your ad when/if they search stuff in that area from the website and/or they are located in that area. I don't know why would they do that, because there's little yet to search. This service is currently free of charge, probably because it's very basic. I feel it lacks a workable business model, probably because it's intended to be a proof-of-concept. Hinty hint: Turkcell might be looking for a partner for this.
• Leylek (Stork): A mashup of a social network, online dating and location-based friend-finder service. It's a very cool and nice experiment. There were similar, for that matter (financially) failed, attempts with a Facebook application. I learned, through the hard way, failure is almost inevitable with these social obstacles: people lie a lot about a lot of things when dating online -- and this kind of mashups grant far less anonymity to their subscribers. Most will hold back when you ask them their phone number or credit card. You'd have to spend a lot on marketing to prove that your customers will be kept anonymous no matter what, and that's probably more than the revenue you will generate in the lifetime of the service.
• Konuşan İlanlar (Talking Ads): I love it, really. I dug a bit and found out that it's made by Alcatel-Lucent (called Mobile Enhanced Reality -- Dear Lord, please give them more time in their bowing moments so they can come up with better names). Start a video call to a pre-defined, shared-by-all-brands, short number. Make sure your phone camera can see the logo in the black square on the page of the newspaper you have in your hands, and voila. An image-recognition system will kick in, recognize the logo (surprisingly very accurate, I doubt it will be as accurate when there are 100 brands using the same service). You will be presented an interactive video - an IVR service - that you can watch and control with the keypad of your phone. It's a beautiful bridge between any printed content and mobile interactive video. Brilliant, because it's so simple. Alcatel-Lucent and any customer of this service is going to print money with this.

The rest was mostly meh for me. Mobile wallet, mobile payment, video call centers, video applied to some health-care services, video calls to do this and that, (relatively^{[citation needed]}) high speed mobile internet, etc.

I'd like to thank Alp Solak from Mese for inviting us. And big congrats go to our host Turkcell and particularly Serhat Ayan, for the great and carefully crafted venue experience. It's very hard to please someone with high expectations, I left the place pretty much happy and enlightened.

If you've been talking to me about cars you'd immediately notice that my personal hero and idol is Nikola Tesla. With great pride I say few days pass without me discovering traces of his work in daily life civilization of our time has adopted. Not only his inventions were impeccable, but his approach to many sciences is just as important.

Obviously minimalism is anything but new. It's just about a century ago Dr. Tesla talked about this, among many others, in Motor World's issue dated September 18, 1911. With due respect, directly quoting his approach on minimalism, I dare not to add no word:

"You see, that is one great trouble," continued Dr. Tesla. "The human mind thinks but to complicate. As soon as one problem is solved, that solution introduces new complications, other problems that perhaps did not exist before. That was one of my great troubles when I was younger, I invented many things that were very fine, but always I was getting into complications. I have had to work very hard to overcome that. But here you see what I have done. Do you see how very simple it is? You take, for instance, the ordinary turbine, a bucket turbine. Here you have around the outside of the wheel a row of little jets, and within, on the periphery of a wheel, a row of buckets -- many of them and very small, even on a large wheel. But don't you see that in that entire wheel you have only a narrow strip, a ring perhaps three or four inches wide, that is really useful—that is really active?

"In my invention practically the whole surface is active. In the bucket turbine the action does not even extend all the way around; you must have a series of jets. But in my turbine you have the gas traveling all the way around in free spirals—always seeking the path of least resistance—and expending its full energy."

3 Ekim Cumartesi günü MMO İstanbul Şube'de Özgür Yazılım ve ERP konulu bir sunum yaptım. Toplam 45 dakikada derneğin tüm davasını anlatmak tabii mümkün değil, elimden geleni yapıp Compiere ve OpenBravo'dan bahsettim.

Sunum sırasında kullandığım belge (OpenOffice.org Impress) burada (PDF). Ayrıca sunumun videoya kaydedildi, rica ettim, sayısal ortama aktarıldığında edinip yayınlayacağım.

I have this fault in my DNA, which I call the "delay gene" (an obvious tribute to Guy Kawasaki's killer gene). Thankfully, it prevents me from responding to hot topics uninformed or too early. I think I have waited enough to write about Turkcell's new 3G network announcement, promotions, branding, meetings and whatnot.

Turkish Telecommunications Authority awarded (Turkish only) all 3 operators in Turkey with 3G licenses in December 2008; Turkcell received A-type license, providing widest frequency band, for a consideration of €358m, excluding VAT. Keep the number in mind for a minute.

If you're into Turkish pop culture after '90s, you've probably heard about Cem Yılmaz. Behind his fabulous stand up show lies a feature I admire most; he's one of the best observers I know. In one of those shows he joked about how Turkish men are tempted to calculate costs and revenues of any business they bump into and teased how a visitor of his show would grossly calculate the revenue and find it reasonable.

With your permission, I'll do a quick entrepreneur-minded intentionally-blind shot at guessing costs and revenues of Turkcell's 3G network investment. According to a story from Cellular-News they have secured up to $750M of export financing to buy network equipment from Ericsson. Everybody knows that Huawei and Alcatel-Lucent are other vendors. Probably it's safe to assume that the adventure will cost them about $2bn including marketing efforts to build subscriber awareness. Add the license fee, and you're somewhere around $2.5bn.

It seems like there's no widely accepted, culture-changing, ground breaking success of 3G and its ISP business model anywhere around the world. Will Turkey be the first? I have my doubts; revenues won't be skyrocketing. They probably will see little bumps from time to time. On the other hand the new business will obviously open doors to new opportunities, make new friends and enemies, probably piss off or scare off some partners.

Turkcell claims to have around 32m subscribers. I'll take this with a grain of salt. If... 10m subscribers use 3G for something and increase an average revenue of $5 per subscriber a month, that makes $600m a year, but this is EBITDA. Lets assume $400m of net annual 3G revenue. It will take a bit more than 6 years before they can see first net, clean return from the $2.5bn investment. I find it, sort of, acceptable -- when everybody else is doing something and you're not doing something else to compete, you lose. I guess they would have spent the money even if the return timeframe stretched long into the next decade.

Interest-free ROI might come earlier, or god forbid, later than 6 years because market conditions will probably change. Internet penetration of Turkey is still way below Europe-average, there's a lot of growth potential here.

Enter their 3G marketing.

Before I say some bad things I'd like to clarify a bit so you hopefully don't get me wrong. I'm a Turkcell customer myself. I've worked at and with Turkcell's partner companies. I've managed and worked in many of their projects. I have many friends working at Turkcell. I like most of their operations. It's one of the most vibrant technology companies in Turkey. I love Turkcell.

Their "aren't you curious" TV commercials are very sad. To my surprise, they have failed at making 3G personal, and personalization is something they have in their DNA. Marketing a $2.5bn investment through targeting curiosity doesn't sound wise to me, and I keep hearing this from many people. I'm no marketing expert, but you really don't have to be a cook if you want to say some food tastes awful, do you?

I think Avea and Vodafone TR commercials, on the press, outdoor, radio or on TV, outperform Turkcell's from many aspects. Because 3G is essentially almost the same for everyone, it actually doesn't matter who educates the customer base. By this, and luck, I don't think the bad marketing campaign will cause a lot of loss for Turkcell. Wonders of marketing magic, you know. Say it loud, rinse, repeat, it will work. Whatever. It's not my marketing money they're converting to toilet paper. Some poor marketing company makes good money and avoids bankruptcy is what annoys me.

What I won't leave aside is the general public perception of 3G. I don't think all this technology-education-through-commercials will have any impact on the majority of subscribers (of any operator, FWIW) in short-medium term because:

• Vast majority don't need fast mobile Internet, because their life is not so complicated. Whatever that is, it can wait for a while. No one sends important urgent e-mail. If you're gonna tell something important, you better call.
• Our society and culture is not ready for video-powered services, like video calls or video mail. It's simple: People won't be able to distinguish between a video call and a voice call (this means you'll see ears instead of faces), you can't take a private video call because you have to look at the screen and use loudspeaker to hear and when you do that everyone else can watch and hear, any video call would interrupt whatever you're doing (you can't both drive and video-talk yet) and so on. There are easy fixes but they're not available yet. In the mid term, maybe in 5 years, we'll learn video. But it needs digging for now.
• Technology and its interfaces are not ready for public consumption. Most cellphones don't have front cameras, and they're not designed for video calls. Most cellphones can't pair with computers easily. Most cellphones don't have large enough screens for rich media content. There are some models, like iPhone, which are okay to some extent, but they're way beyond affordable for Turkish people, even after subsidizing. We like gadgetry, but there's a bar somewhere.

These are the reasons why probably, IMHO, in turn, a longer ROI timeframe 3G investors would expect, including Turkcell.

You know, I'm running a startup, called Construia. We do software engineering for mobile networking industry. Before that I was working for partner companies of Turkcell. I've been to Turkcell headquarters many times for many different occasions, but the last time it was really fun.

One of their marketing agencies, Mese, decided to invite well known bloggers for a party on the roof of Turkcell HQ, a week before the launch of 3G services. Obviously they're testing the word-of-mouth power: good move. To that day even service fees were a matter of speculation. As a blogger, I was invited too. We the blogging people got to try Turkcell's 3G network firsthand. We tried their VINN, "roarrrrrr" for Turkish, USB 3G modem (which is essentially a re-branded Huawei E180). There were some more gadgets, like a battery powered 3G-equipped mobile camera you could use for surveillance or video calls. A Turkcell gal was wearing a watch-shaped wrist phone, an LG model. I think wearable technology is sexy, there's some growth potential for sexy things.

I'd like to thank Alp Solak from Mese for inviting me and fellow bloggers.

Overall, I'm pretty much excited for 3G because it's a good step towards right direction: push the limits to do something useful. It has the potential to make meaning and make lives of some people easier. Only if marketed properly.

Eğer herkesin konuştuğu ama çok az insanın harekete geçtiği bir konu varsa o da beklenen Marmara depremidir. Ülkemizdeki tüm jeofizikçilerin üzerinde anlaştıkları bir konu daha varsa o da, yine, beklenen Marmara depremini bugün orta yaşlarda olan herkesin yaşayacağıdır. 17 Ağustos 1999'daki Gölcük depreminin üzerinden neredeyse 10 yıl geçti. Internet üzerinden erişebildiğim bilgilerle bu konuda neler yapıldığını hızlıca özetlemek ve bazılarını detaylandırmak istiyorum:

• TBMM, Bayındırlık ve İskan Bakanlığı tarafından hazırlanan yapı denetimi yasasını onayladı.
• Ulaştırma Bakanlığı Karayolları Genel Müdürlüğü kendilerine ait yol, köprü ve viyadüklerden zayıf olanları tesbit etti ve güçlendirme çalışmalarına başladı.
• Milli Eğitim Bakanlığı kendilerine ait okul binalarını denetleyip bazılarını tamamen yıkmak, bazılarını da onarmak suretiyle depreme karşı güçlendirmeye çalışıyor.
• Benzer bir çalışmanın Sağlık Bakanlığı tarafından da yapıldığını haberlerde gördük, kendilerine bağlı hastane ve sağlık ocağı binalarını depreme karşı denetliyorlar ve gerekli gördüklerinde güçlendirme çalışmaları yapıyorlar. Ayrıca deprem sonrasında ihtiyaç duyulacak sağlık hizmetlerinin büyüklüğünü öngörmeye çalıştıklarını, buna göre planlama yaptıklarını çeşitli haberlerde duyduk.
• Adalet Bakanlığı da kendilerine ait adliye sarayı ve mahkeme binalarını denetliyor, gerekli gördüklerinde onarım çalışması yapıyor. Ayrıca İstanbul'da oldukça merkezi yerlerde devasa boyutta birkaç adliye sarayı inşaatı sürüyor, tamamlandığında çeşitli adli birimler buralara taşınacak.
• 7 Temmuz 2003'de İstanbul Teknik Üniversitesi, Orta Doğu Teknik Üniversitesi, Yıldız Teknik Üniversitesi ve Boğaziçi Üniversitesi'nin ortak çalışması olarak İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından yaptırılan İstanbul Deprem Master Planı oldukça kapsamlı bir yol haritası ve değerli tavsiyeler içeriyor. Bu belgedeki çeşitli şekil ve haritalardaki veriler muhtemelen İBB tarafından kasıtlı olarak bozulmuş ve okunamaz halde. Basit bir teknik hataya benziyor, belgenin daha net haline ulaşmaya çalışacağım.
• Üniversitelerde deprem araştırmaları ile ilgili kadrolar ve bütçeler imkanlar elverdiğince (çevre yeşillendirme, çiçek dikimi vb. ihalelerden artan paralar kadar herhalde) artırıldı; ilgili bölümlere alınacak öğrenci sayıları da kısmen artırıldı.
• Boğaziçi Üniversitesi'ne bağlı Kandilli Rasathanesi ve Avea İletişim Hizmetleri A.Ş. tarafından ortaklaşa gerçekleştirilen bir proje kapsamında Marmara'da çeşitli noktalara yerleştirilen sismograflar kurularak ve gerçekleşen çok sayıda hafif şiddetteki depremin farklı coğrafi noktalara etkisi izlenerek toplanan verilerle biraz daha detaylı bir zemin dayanıklılık haritası çıkarıldı. Kanımca en değerli araştırma projelerinden biriydi.
• İstanbul Teknik Üniversitesi'nden Prof. Dr. Naci Görür'ün de katıldığı bir proje kapsamında Marmara Denizi tabanına çeşitli sensörler yerleştirildi ve bir denizaltı kullanılarak konuyla ilgili akademisyenlerin fay hattına mümkün olduğunca yaklaşarak gözlem yapmaları sağlandı. Bu çalışmadan sonra Naci Görür bir kitap yayınladı ve izlenimlerini halkla paylaştı.
• Başbakanlık Toplu Konut İdaresi (TOKİ)'nin çeşitli inşaat ve finans şirketleri ile yaptığı işbirliği sonucunda çok sayıda kentsel dönüşüm ve toplu konut projesi gerçekleştirildi; bazılarının inşaatı devam ediyor.
• Genelkurmay Başkanlığı aynı şekilde askeri tesislerin denetlenmesini sağladı, zayıf olduğu tesbit edilen binaların güçlendirilmesini sağladı ve ayrıca muhtemel bir depremin sonrasında Marmara bölgesinde silahlı kuvvetler tarafından gerçekleştirilecek enkaz kaldırma, arama ve kurtarma faaliyetlerinde ihtiyaç duyulacak kaynakları saptayarak oldukça detaylı bir lojistik planı çıkardı. Bütçesinin büyüklüğü de göz önüne alınırsa muhtemel depreme en hazır kuruluş silahlı kuvvetler gibi görünüyor.

Türkiye ekonomisinin kalbi konumundaki İstanbul aynı zamanda ülke nüfusunun da kabaca 15% kadarını barındırıyor. Muazzam bir nüfus yoğunluğu dengesiz gelir dağılımı ve işsizlikle birleşince ortaya çıkan sorunların başında barınma geliyor. Sosyal devletin sağlamaya talip olduğu eğitim, sağlık ve ulaşım hizmetlerinde yaşanan türlü aksaklık da bu durumdan besleniyor ama muhtemelen en büyük dert barınma.

Hepimizin bildiği üzere geçmişte siyasi sebeplerle yapılmış çok fazla yanlışlık var. Hazine arazilerinin göçle gelen halk tarafından yasa dışı işgaline özellikle seçim dönemlerinde oy karşılığında göz yumulması ve hatta desteklenmesi hızla organize bir sıkıntı haline gelmiş. İşgal edilen tapusuz bölgelere ulaşım, elektrik, su, doğalgaz sağlanmış; ruhsatsız ve denetimsiz inşa edilen çok sayıda binanın varlığına göz yumulmuş. Bu sorunlar sonradan "kitabına uydurularak" çözülmüş gibi duruyor.

Bunlar ve ayrıca yasal boşluklardan dolayı Marmara Bölgesi'nde ve İstanbul özelinde çok sayıda denetlenmemiş bina var. O kadar ki, toplam sayıları konusunda dahi ancak tahmin yürütebiliyoruz, Deprem Master Planı'ndaki Topoloji İhalesi verilerine göre İstanbul'da 3,400,000 kadar toplam bina var. Bu binaların çok önemli bir bölümü yapı denetimi yasasından önce inşa edildiğinden depreme karşı dayanıklılıkları konusunda pek fikrimiz yok.

Devlet hazır mı?

Kamu hizmetlerindeki hummalı çalışmaya bakılırsa en genel ifadesi ile devlet muhtemel Marmara depremine hazırlıklarını tamamlamaya çalışıyor. Kamu tarafından sağlanan temel hizmetler olan ulaşım, eğitim, sağlık ve adalet hizmetlerinin mümkün olan en az düzeyde kesintiye uğrayacağını umuyoruz. Ancak umabiliyoruz, çünkü ülkemizde devlet henüz tam olarak saydam değil; devlet ile ilgili tüm bilgiler henüz kamuya açık değil. Kendi adıma kamuda çalışan yöneticilere güvenmek istiyorum çünkü olası bir kabahatin (cezası o kadar olmasa bile) vebali çok büyüktür.

Toplu konut projeleri

1999'daki Marmara depreminden çok önce, 1984 yılında kurulmuş olan TOKİ'yi benzer faaliyetlerle çok sayıda yatırım kuruluşu/inşaat şirketi işbirliği izledi. Genellikle depreme karşı zemini diğer semtlere göre daha güvenilir olan bölgelerde çok sayıda toplu konut projesi başlatıldı. 1999'dan sonra inşaatına başlanan projelerin tümü TBMM tarafından çıkarılan yapı denetimi yasasına uygun olarak inşa edildi, bu yasaya tabi kuruluşlar tarafından denetlendi ve dayanıklılıkları belgelendi.

Bugün devasa toplu konut projeleri yalnızca devlet eliyle değil, özel sektör tarafından da gerçekleştiriliyor. Projeler gelir düzeyi göreceli olarak yüksek halk tarafından büyük rağbet görüyor; konutlar şehir merkezlerinin kısmen dışında bulunmalarına rağmen daha yeni ve kullanışlı olduğundan, daha iyi planlanmış sosyal olanakları sebebiyle tercih ediliyorlar.

Plansız gelişim alanları

Yine İstanbul Deprem Master Plan'ına göre İstanbul'daki toplu konutlarda nüfusun yaklaşık %23'ü yaşıyor, yani kabaca 2 milyon kişi. Geri kalan binalarla ilgili veriler ise yaklaşık şöyle:

• %80'inin iskan ruhsatı yok, bu sebeple bina güçlendirme işlemleri açısından ciddi bir hukuksal sorun var.
• Yasadışı yapılaşmış binaların oluşturduğu alan toplam inşaat alanının %32'sini oluşturuyor.
• Bu %32'lik alan içerisinde toplam binaların %45'i bulunuyor; ayrıca ağır hasarlı olduğu bilinen binaların da %38'i bu alanda yer alıyor.
• Bu alanlarda toplam nüfusun %47'si yaşıyor.
• Islah planlarıyla yasallaştırılmış olan bu binalarda planlara aykırı olarak sonradan yapılmış eklentiler (kaçak katlar), izinsiz değişiklikler (yer açmak için taşıyıcı öğelerin kesilmesi) ve yapı güvenliğini azaltan kullanımlar (yanıcı/patlayıcı madde depolaması, aşırı rezonanslı imalat işleri) oldukça yaygın.
• Bu alanlarda genellikle düşük gelir grubu yaşıyor, bu sebeple bırakın güçlendirmeyi, yapıların denetlenmesi için dahi kaynak ayrılması oldukça güç. Afet riskini azaltmak için yapılacak operasyonlarda çok sayıda mülk sahibi ile muhatap olunması, uzlaşmaların sağlanmasını güçleştiren bir husus.
• Binalar genelde ekonomik ömrünü tüketmiş, fiziksel ömrünü ise kalite düşüklüğü sebebiyle erken tamamlamış durumda. Bu sebeple bu bölgelerde kira ve satış bedelleri düşüş eğiliminde.

Garip bir şekilde halk devletten bir beklenti içerisinde. Binalar üzerinde bulundukları arsalarla birlikte bireylere veya ticari kuruluşlara ait oldukları halde bu binaların denetlenmesi veya güçlendirilmesinin devletten beklenmesinin muhtemelen cehaletten başka bir açıklaması yok. Galiba genç Cumhuriyet henüz Osmanlı'dan kalan teba algısının üstesinden tam olarak gelemedi, bunda gelir dağılımındaki düzensizliklerin ve bu düzensizliğin oluşmasında büyük payı olan devlet yönetimlerinin de hissedilir payı olduğundan bu iş içinden çıkması oldukça güç bir sarmal.

Yasadışı gelişmekte olan plansız alanlar

Raporda oldukça çarpıcı bir bölüm daha var, müsaadenizle paragrafı ve verileri aynen aktaracağım:

Su toplama havzaları, Boğaziçi ön görünüm bölgeleri ve genelde TEM otoyolunun kuzeyinde gelişmekte olan alanlar bu sınıflamaya giren en temel örneklerdir. Özellikle su toplama havzalarındaki yasadışı gelişmeler metropoliten alanın tümü için bir tehdit oluştururken, bir dünya mirası olan Boğaziçi alanının da benzer gelişme baskıları ile karşı karşıya olması doğal değerlerin korunması açısından bir diğer tehdit alanını oluşturmaktadır.

• Bu alanlar İstanbul’daki toplam yapılanmış alanın yaklaşık üçte birini, yani %22’sini (185090 Ha), oluşturmaktadır.
• Yasa dışı yollardan yapılanmış alanlarda toplam nüfusun %20’i (1750000 kişi) yaşamaktadır.
• İstanbul’daki yapıların %20’si (145000) ve ağır hasarlı yapıların %21’(10620)i bu alanlardadır.
• Sonradan yapılmış eklentiler (kaçak katlar), izinsiz değişiklikler (yer açmak için taşıyıcı öğelerin kesilmesi) ve yapı güvenliğini azaltan kullanımlar (yanıcı/patlayıcı madde depolaması, aşırı rezonanslı imalat işleri) bu alanlarda da oldukça yaygın.

Merak eden yok mu?

Halkın bir kısmı merak ediyor; oturdukları binaların depreme karşı dayanıklı olup olmadığını öğrenmek istiyorlar. Kaç kişi/bina oldukları, gelir düzeyleri veya binaların kendilerine ait olup olmadığı konusunda oldukça az bilgi var.

Binaların dayanıklılık durumunu merak eden birileri daha var. Ülkemizde son yıllarda konut alımı sırasında kredi kullanılması oldukça yaygınlaştı; bankalar ipotek karşılığı verdikleri konut kredilerinde sözkonusu konutun sigortalanmasını şart koşuyorlar. Ancak binaların deprem karşısındaki riskleri belirsiz olduğu için sigorta primi ödemelerinin tutarlarını doğru biçimde tesbit edemiyorlar. Diğer bir deyişle, sigortaladığınız eviniz depreme karşı dayanıklı değilse bile aynı semtteki depreme karşı dayanıklı bir başka ev ile aynı sigorta primini ödüyorsunuz; burada bir adaletsizlik var. Bu sebeple sigorta şirketleri de aslında bu binaların dayanıklılık durumunu merak ediyor.

Yapı denetimi nasıl yapılıyor?

Bu konuda bir uzman değilim, hayatımda hiç yapı inşaatı veya denetimi yapmadım, bu sebeple burada okuduklarınızın hepsi veya bir kısmı doğru veya yanlış olabilir. Eğer daha doğru bilgilere sahipseniz ve benimle paylaşırsanız bu bölümü düzelteceğim.

Bu konuda çalışan arkadaşlarımdan öğrendiğim kadarıyla yapı denetimi sırasında uygulanan teknikler günümüz bilgi çağı için biraz ilkel.

Çekiç ve inşaat çivisi gibi basit bazı el aletleri ile binanın çeşitli noktalarından numune beton parçaları alınıyor ve bu numunelerle binanın inşaası sırasında kullanılan malzemenin kalitesi saptanmaya çalışılıyor. Ayrıca numunelerden binanın zaman içerisinde ne kadar zarar gördüğü de tesbit ediliyor.

Buradan elde edilen bilgilerle binanın bulunduğu zeminle ilgili bilgiler ve bina ölçüleri birleştirilerek statik hesaplamaları tekrar yapılıyor; olası bir depremin etkileri öngörülmeye çalışılıyor. Çeşitli hesaplamalar sonrasında binanın çeşitli yönlerden gelecek kuvvetli etkilere karşı dayanabileceği sınır tesbit ediliyor. Ancak bu sınır beklenen depremin muhtemel kuvvetinden ve bu kuvvetin o zemin üzerindeki etkisinden yüksek ise binanın depreme dayanıklı olduğu söylenebilir.

Aksi takdirde sözkonusu bina risk taşıyor demektir. Depremin büyüklüğüne göre ağır hasar alabilir, tamamen çökebilir, şeklini kaybedebilir veya kısmen yıkılabilir. Her durumda can kaybı ve yaralanmalar kaçınılmaz olur.

Uzun yıllar yüksek teknolojiye sahip sistemlerle çalıştığım için bu hayli basit test ve kısmen somut verilere, kısmen tecrübeye dayalı hesaplamalar bana çok da güvenilir gelmiyor; hem zaman hem de harcanacak kaynaklar açısından verimli görünmüyor. Yüksek teknolojinin bu konuda sağlayabileceği çeşitli olanaklar olduğunu düşünüyorum; binalar üzerinde yapılacak testlerin çok daha kısa sürede, verimli bir şekilde, çok daha ucuza ve mümkün olan en az hata payı ile yapılacak şekilde geliştirilebileceği kanısındayım. Mars'a robotlar gönderebilen insan neslinin geldiği son nokta bu olmamalı.

Yok mu derdimize bir derman?

Aslında defalarca adını andığım Deprem Master Planı oldukça kapsamlı bir şekilde yapılacakları açıklıyor, değerli hocalarımın ve bu konuda çalışan herkesin eline sağlık. Öneriler o kadar kapsamlı ki, yasal değişikliklerden, kurumların ayrı ayrı görevlerine, uzun ve kısa vadeli devlet politikası değişikliklerine kadar her konuya detaylı olarak değinilmiş. Ancak bu konuda halka da oldukça fazla iş düşüyor. Bu 1344 sayfalık belgeyi herkesin okumasını beklemiyorum ve hatta halktan çok az insanın okuyacağı kanısındayım.

Oturduğumuz binaları bir anda gelip sağlamlaştıracak bir sihirli değnek yok.

Halk neden hemen harekete geçmiyor?

1999 depreminden bu yana 10 yıl geçti. Halkımızın gelir düzeyi daha yüksek olsaydı, daha eğitimli ve daha sağduyulu olsaydık ilk iş kendimize bu işten anlayan birilerini bulur içinde yaşadığımız evlerimizin sağlamlığından emin olurduk. Bu işi yapan insanların kapılarında uzun kuyruklar olurdu. Olmadı. Neden olmadı? Naçizane araştırma ve tecrübelerimin sonucunda bulabildiğim ve görebildiğim sebepleri daha önemli olanlar üstte olacak şekilde sıraladım:

1. Binaların yapı denetimi yapılsa dahi halkın önemli bir bölümü muhtemelen depreme dayanıksız olduğu tesbit edilecek olan binaları tahliye etmek için yeterli finansal güce sahip değil. Yeni bir ev satın almaya veya oturdukları binaları güçlendirmeye yetecek gelir düzeyine sahip değiller.
2. Kat mülkiyetine dayalı olarak paylaştırılmış apartmanlarda her bir dairenin sahibi belli; ancak bir bütün olarak binaya kimse sahip değil. Bu binaların çoğunda tayin edilmiş bir apartman yöneticisi de yok. Bu şekilde paylaşılmış binaların depreme dayanıklılığının denetlenmesini zorlayan herhangi bir yasa görebildiğim kadarıyla olmadığı için insanlar ortak bir karara varamıyorlar. Binada oturanlardan bir tanesi dahi ödeme yapmaya yanaşmazsa sağlamlık denetimi fikri rafa kaldırılıyor.

3. Yapı denetim şirketlerinin eski binaları denetlemek için verdikleri fiyatlar bugünlerde 3000 YTL'den başlıyor. Bu fiyatlar yalnızca denetlemek için biraz yüksek.
4. Bir yapı denetim şirketi bulmak ve seçmek dahi bir iş. Farklı fiyatlar, farklı şekillerde yapılan testler var. Görünüşe bakılırsa bir standart yok, hangi testin doğru olduğu da muğlak. Binasının denetlenmesini isteyen insanlar kime gideceklerini bilmiyorlar.
5. Yapı denetim şirketlerine güvenilmiyor. İnsanlar bu şirketlerin inşaat şirketleri ile anlaşmalı olduklarından; bina sağlam olsa bile “çürük” raporu vererek bu işten daha fazla gelir elde etmeye çalıştıklarından şüpheleniyor.

Sebepler daha uzayıp gider ama, önem sırasına göre bakılırsa liste muhtemelen böyle.

Halkı harekete geçirmek

Bu konuda yapılabilecek birşeyler olduğunu düşünüyorum, biz sokaktaki insanların da bu konuda birşeyler yapabileceğini düşünüyorum. Bu konuda çok çeşitli fikirlerim vardı:

• Yapı denetim şirketlerini bir birlik kurmaya zorlamak ve toplu indirimlerle yapı denetim fiyatlarını eski binalar için aşağı çekmeye zorlamak aklımdakilerden biri.
• Gönüllülerin katılacağı bir vakıf kurup, belki yapı denetimi işindeki en temel maliyetlerden olan insan kaynağını gönüllülere yüklemek, tüm işlerin takibini vakıf içerisinde yapmak ve şirketlerden yalnızca zorunlu olduğunda vakıf yoluyla hizmet satın almak; vakfa gelir kaynağı olarak bağış toplamak, medyada bilinirlik yaratmak gibi şeyler düşündüm. Bu gönüllüler ilgili bölümlerden üniversite öğrencileri ve öğretim üyeleri olabilir sanki.
• Gönüllü öğrenciler/uzmanlar tarafından yerinde yapılan incelemeler ve numune alma işlemi sonrasında konusunda uzman öğretim üyeleri tarafından yapılacak testler ve hesaplamalarla bir rapor oluşturulur; vakıf yönetimi tarafından onaylanarak sonuçlar denetim talebi yapana bildirilir. Ayrıca yapılan denetimlerin sonuçları bölge genelinde bir risk haritasının oluşturulmasını sağlamak üzere veritabanına kaydedilir.
• Finans, sigorta, inşaat şirketleri ile görüşmeler yapılarak sponsorluk veya hibe yoluyla vakfa destek olmaları sağlanır. Yeterli destek sağlanabilirse vakıf tarafından yapı denetim hizmetleri ücretsiz olarak verilir, eğer sağlanamazsa vakfın çalışmalarını idame ettirebilmesi için yeterli mümkün olan en düşük maliyet belirlenir ve belirlenen maliyet vakfın hizmetlerinin tanıtımı ile birlikte duyurulur.

Belki hayallerim havalarda uçuyor biraz ama, görebildiğim kadarıyla halkın tüm kaygılarına en kapsamlı çözüm, kar amacı gütmeyen bir organizasyon, yani bir vakıfla getirilebiliyor. Bir vakfın her türlü kuruluştan destek alması, bir şirketler birliğine kıyasla hayli daha kolay olduğu için hedefe en kısa sürede bu şekilde ulaşılabileceğini düşünüyorum.

Vakfı kim kuracak?

Konuyla en az ilgili kişi olsam dahi, eğer kimse kurmazsa vallahi ben kuracağım. Çeşitli sektörlerde çalışmış değerli dostlarımla son birkaç ayda bu konuyu bolca tartıştık, yapılabilecekleri belirlemeye çalıştık. Yapılacak işlerle ilgili birkaç adım dahi attık.

En kısa zamanda işin doğrudan içinde olan; ülkenin önde gelen inşaat mühendisi, mimar ve jeofizik mühendisi akademisyenleri ile temas kurmaya ve düşüncelerimi anlatmaya çalışacağım. Eğer yeterli desteği görebilirsek (sahaya çıkıp elini kirletecek, binalardan numune alacak yeterli gönüllüye ulaşabilirsek) maddi destek sağlayabilecek veya sponsor olabilecek iletişim, finans, sigorta, inşaat sektörlerinden şirketlerle görüşmeye ve maddi destek edinmeye çalışacağım. Buraya kadar gelebilirsek basın ve yayın kuruluşları ile görüşüp tanıtım desteği bulmak gerekecek. Sonra gönüllüleri organize etmek, sahadan veri toplamak, testleri yapmak, raporlar hazırlamak, veritabanı çıkarmak... Çok iş var.

Bu faaliyetin tümünün bir organizasyon işi olduğunu; Türkiye'de en çok eksikliğini hissettiğimiz becerilerden biri olan büyük resmi görerek tarafları organize etmek, bir tek hedefe yönlendirmek olduğunu düşünüyorum. Ne yapabileceğimiz konusunda bir fikrim yok, nereye varacağını, hangi kaynakları elde edebileceğimizi, ne kadar zaman alacağını da kestiremiyorum. Tek bildiğim herkesin desteğine ihtiyaç duyduğum.

Nasıl destek olacağız?

Aylar önce bu konuda bir e-posta grubu oluşturdum. http://groups.google.com/group/beklenenmarmaradepremi adresinden gruba ulaşabilirsiniz. Eğer yapabileceğiniz birşeyler olduğunu düşünüyorsanız lütfen gruba üye olun, düşüncelerinizi paylaşın. Bu yazıyı yayınladığım günlük sayfasının adresini tanıdığınız insanlarla paylaşın, ulaşabildiğiniz herkese bildirin.

Umarım hala yeterince zamanımız vardır.

Saygılar, selamlar.

Davut Topcan (read: Da-vooth Top-djan) is a long time friend of mine and before I go depths discussing what he's doing or why it's important I'd like to tell you how we got to know each other. Back in January 2004 when I was working at a software consulting company, namely FrontSITE, one of our focus areas was providing support for free software products and Linux-based operating systems.

We enjoyed what we did, and we had the office at the heart of the Istanbul at our disposal. Murat Koç and I decided to organize a small hacking workshop, tell about it in some mailing lists, invite everyone and do something useful together. For the first gathering we needed some low hanging fruit and it was obvious to both of us: internationalization, but what? I insisted on GNOME, and that's what happened. Looking at the archives, we were about 10 people, and one of them was Davut - a bright and young junior software developer.

Second gathering never happened. I left FrontSITE at the end of May 2004 and we lost contact with some of the people at the i18n event. Fast forward to a few years and companies I worked for, I stumbled upon Davut's blog. There were some very unpleasant news. He was diagnosed with stomach cancer, he was receiving chemotherapy for some time and he was blogging pretty detailed information about his experience throughout the process of diagnosis and therapy. He appeared to be mentally stable but emotionally vulnerable. I'd probably be much worse if I were to walk in his shoes, I have to admit. I contacted him and tried to keep in touch for a while.

Did I tell you that he's into some extreme sports? We lost contact again. In the meantime his chemotherapy was completed. He recovered from the side effects quickly and got on his motorbike on a highway and he survived a crash and they took him back to the hospital again -- for a different reason. Fast forward some months again, and he contacted me to tell that the cancer came back. He was receiving the second round of chemotherapy -- slightly better drugs and less side effects this time.

Neither cancer nor a bike crash can kill him, he completed the second round a couple weeks ago. Going through the process he discovered that #1 asset towards beating cancer is positive thinking and good morale. He witnessed how some patients receiving chemotherapy are leaving their daily life and becoming lonely people. Also he is one of those who keep it up. You don't just win a fight against cancer, you win a chance to live your life healthy.

Now he's doing something unique, at least in Turkey: he's determined to get in touch with thousands of cancer patients around the beautiful country of ours. He's going to interview them, learn about their experience, monitor their progress and let us know about their needs; so maybe we as a community can help. He's an active blogger and we'll be able to watch those interviews on the net. I don't really like the name, "[they're] not alone, no matter what" is what he calls the project.

I will keep an eye on the news, and I thought I'd share the love with you. Thanks for reading.

Please, go see it for yourself: http://www.construia.com/ is the homepage of an Istanbul-based startup company I've been busy building for the last 8 months, finally out of stealth! I promised to tell more about it on my blog, and I'd like to fulfill the promise now by lazily copying over from the website:

Focused on delivering unique solutions to longstanding and disturbing telecommunications operator network problems, Construia is an innovative startup private company founded late 2008 by the sole investor and managing director Enver ALTIN in Istanbul, Turkey.

We innovate in many areas mainly related to mobile devices and networks, including but not limited to mobile messaging (SMS, MMS, Instant Messaging), software development for Mobile Handset Platforms, Voice/Video over IP and other value-adding services.

All 4 of the initially launched products of Construia are valuable add-ons for mobile network operators who already provide Multimedia Messaging (MMS) service. Our hope is that these add-ons will make everyone happy by pushing revenues further up, increasing subscriber loyalty and generating new marketing opportunities.

Although our primary business plan is product-oriented, we know that ideas for good products come out of good services. We'll be providing a colorful umbrella of services, fulfilling needs of everyone in the mobile industry. For network operators we'll be doing integration projects and consulting services; while mobile marketing people will enjoy our software development services targeting mobile phones.

We operate as an application service provider (ASP) for those who want to build mobile messaging services tightly integrated with network operators -- this is you, if you badly need to build something which sends and receives SMS or MMS messages interactively. We'll guide you through the whole process, and you can rest assured that we'll do all hardware, software and network connectivity for you very quickly. We design things that just work.

There will be a few more product launches soon, but it's not all there is to it. We'll be partnering with giants for a broader vision we have. Great times ahead, I'll keep you posted with more leakage. Thanks for reading.

Türkiye Bilişim Derneği'nin düzenlediği III. İstanbul Bilişim Kongresi 29-30-31 Mayıs tarihlerinde Marmara Üniversitesi Nişantaşı Kampüsü Erdal İnönü Bilim ve Kültür Merkezi'nde gerçekleşti.

Linux Kullanıcıları Derneği'ni temsilen Görkem Çetin, Hakan Uygun ve değerli hocam Cahit Cengizhan ve ben 31 Mayıs Pazar günü Özgür Yazılım kavramını tanıtmaya çalıştık.

Bu etkinlik için hazırladığım ve toplam 15 dakika içerisinde meseleyi basitçe anlatmama yardımcı olan sunumumu beğeneceğinizi umuyorum. Sunumu ODP veya PDF dosyası olarak indirebilirsiniz.

Lessig Method olarak da bilinen, Stanford'da hukuk profesörü Lawrence Lessig'in kullandığı tarzı daha önce de Linux Nasıl Savunulmaz? adlı sunumumda uygulamıştım.

Sunumu indirip izlediyseniz veya etkinlik sırasında beni izlediyseniz; bana ulaşıp düşüncelerinizi paylaşırsanız çok memnun olurum.

Teşekkürler!

Bu yıl İstanbul Bilgi Üniversitesi ev sahipliğinde, Bilgi'nin her yıl düzenlediği Açık Kaynak Günleri ile birlikte gerçekleştirilen 8. Linux ve Özgür Yazılım Şenliği 17 Nisan'da, yani dün başladı. Katılım muazzam, tüm seminer salonları dolu, oyun turnuvasına dahi rağbet var.

Etkinlik kapsamında, Linux ve Özgür Yazılım tanıtımı sırasında konuşmacıların yaptıkları çeşitli yanlışlara dikkat çekmek ve bir öz eleştiri yapmak amacıyla kısa bir sunum hazırlayıp sundum:

Sxip'in CEO'su Dick Hardt'ın sunumundan hayli esinlendim. Sunum dosyasını ODP ve PDF olarak da indirebilirsiniz.

Bugün etkinlik alanında görüşmek üzere!

MWC ve 4Play'den bahsedip Aradiom'un başarısından bahsetmemek olmaz. Aradiom'un basın duyurusundan:

ARADIOM MOBILE PEER AWARDS YARIŞMASINDA FİNALE KALDI

Aradiom dünyanın 46 farklı noktasından mobil sektörde hizmet veren 163 firmanın katıldığı Mobile Peer Awards yarışmasında finalistler arasına giren ilk Türk firma oldu.

Istanbul – 26 Ocak 2009 – Mobil sektörde yarattığı farklı ve yenilikçi çözümlerle tüm dünyada ses getiren Aradiom sahip olduğu mobil yazılım geliştirme platformu Aradiom Mobile Framework^TM ile Mobile Peer Awards yarışmasında finallerde yarışmaya hak kazandı. IBB Mobil ve Global Mobil gibi farklı sektörlerden birçok mobil uygulamanın da yaratıcısı olan Aradiom 16 Şubat’ta Barselona’da Türkiye’yi temsil edecek.

Aradiom Hakkında

Yenilikçi yaklaşımıyla sektörde farklılık yaratan ve çözüm ürettiği tüm iş dallarında öncü olan Aradiom 2001 yılında kuruldu. Aradiom geliştirmiş olduğu Aradiom Mobile Framework ile marka ile müşterinin her an etkileşim içerisinde olmasını sağlayan mobil uygulamalar ve şirketlerin çalışanlarına yönelik iş verimliliğini artıran kurumsal mobil çözümler sunuyor. RIM’in Türkiye’deki ilk çözüm ortağı olan Aradiom, yetkinliği ve tecrübesi ile Kurumsal BlackBerry Uygulamaları alanında da liderliğini koruyor.

Emeği geçen herkesi tebrik ediyor, başarılarını kutluyorum.